تجربه نوشتن در دفترهای قدیمی

تجربه نوشتن در دفترهای قدیمی

من معمولا وقتی می خواهم دفتر بخرم، مثل بچه دبستانی ها به حالت ذوق زده به مغازه لوازم التحریر می روم و جوری به دفترها خیره می شوم، که انگار موجودات عجیبی را به تازگی کشف کرده ام و تا حالا در عمرم دفتر ندیده ام. بعد هم با دقت صفحه های داخلش را نگاه می کنم تا کاغذ و کادر بندیش را ببینم. کادربندی صفحات یک دفتربرایم خیلی مهم است.

 چند وقت پیش یک نفر یک سری کاغذ کلاسوری آورد و گفت ببین این ها به درد تو می خورد. همان جا بود که من ذوق مرگ شدم. از همان کاغذ کلاسورهایی بود که قدیم ترها از آن استفاده می کردم.

 کاغذهای کلاسورهای این روزها معمولا بی حاشیه هستند و اندازه شان هم با قدیمی ها متفاوت است. من همیشه عاشق کاغذ کلاسورهای قدیمی بودم. هم این که خط کشی داشتند، هم مقدار جایی که برای نوشتن باقی می ماند، به نظرم ایده آل ترین حالت ممکن بود. ( بماند که خواهرم که معلم پیش دبستانیست، همیشه مسخره ام می کند و می گوید خط کشی برای کوچولوهاست که مرتب بنویسند)

حالا این همه داستان تعریف کردم، تا بگویم که دفترهای قدیمی روی خلاقانه نوشتن اثر عجیبی دارد.

 گاهی وقت ها ایده ای برای نوشتن به ذهنمان نمی رسد، ساعت ها پشت صفحه لپ تاپ، دست بر کیبرد می نشینیم تا چیزی بنویسیم، اما هر چه تلاش می کنیم بی فایده است، انگار که ذهنمان قفل شده باشد. در این جور مواقع، نوشتن در دفترهای قدیمی معجزه می کند. دفترهایی که زمانی به آن ها عادت داشته ایم یا از نوشتن در آن ها لذت می برده ایم.

این کاغذ کلاسورهای قدیمی هم برای من یادآور خاطرات خوبی از نوشتن بود. مرتب ترین جزوه هایم را در طول تحصیل در این ها نوشته بودم. نمی دانم نوشتن در این ها چه اثری روی ذهن دارد، اما شاید همان خاطرات خوب، باعث می شود که حس بهتری به نوشتن داشته باشیم و به کمک آن ها راحت تر بتوانیم ایده پردازی ها و فکرهایمان را با کلمات بیان کنیم.

2+

نرم افزاری برای لذت بردن از نوشتن

نرم افزاری برای لذت بردن از نوشتن

یکی از نرم افزارهای جالبی که برای نوشتن، به تازگی با آن آشنا شده ام نرم افزار FocusWriter است. این نرم افزار متن باز ویژگی های جالبی دارد.

این نرم افزار برای کسانی است که به نوشتن علاقه مند هستند. با فعال کردن صدای صفحه کلید، احساس تایپ کردن با یک ماشین تایپ قدیمی را به شما می دهد که شاید همین ویژگی اولین ویژگی بود که سبب شد من به سراغ این برنامه بروم. با شنیدن صدای دکمه های صفحه کلید، فضای نوشتن با ماشین تحریرهای قدیمی برای من تداعی می شود هر چند که تنها تصویر آن ها را در فیلم ها دیده ام.

اولین ویژگی این نرم افزار تمام صفحه بودن آن است. شما گزینه ای برای کوچک کردن یا مینیمایز کردن آن به شکل معمولی که در نرم افزار های دیگر می بینیم، در اختیار ندارید. بعد از باز کردن این نرم افزار، دیگر حتی دیگر به Taskbar ویندوز هم دسترسی نخواهید داشت، مگر آن که کاملا از نرم افزار خارج شوید. البته این تنظیمات پیش فرضِ نرم افزار است، شما می توانید آن را تغییر بدهید. اما هدف از چنین طراحی ای، این بوده است که میزان حواس پرتی کاربر را به حداقل برسد.

در این نرم افزار شما می توانید اهدافی را برای خودتان تعیین کنید، مثلا این که چند کلمه در یک روز دوست دارید بنویسید، یا چه مدت زمانی را قرار است به نوشتن اختصاص بدهید. همچنین به شما این قابلیت را می دهد تا بتونید تم های مختلفی با تصاویر پس زمینه دلخواهتان ایجاد کنید. و در آن فونت و سایز نوشته را انتخاب کنید. با بردن اشاره گر موس بر روی پایین صفحه، تعداد کلماتی که نوشته اید را می توانید ببنید، و این که چه اندازه از هدف تعیین شده روزانه خود را توانسته اید اجرا کنید. همچنین نوشته های مختلفی می تواند همزمان در نرم افزار شما باز باشد.

یکی دیگر از گزینه ها هم، ذخیره تغییرات به صورت اتوماتیک است. دیگر لازم نیست که نگران فراموش کردن ذخیره کردن نوشته هایتان باشید، مثلا من دربرنامه word دائما نگرانم که نکند نوشته ام  قبل از ذخیره بپرد و حین نوشتن بارها و بارها  به طور ناخودآگاه دکمه های CTRL+S را فشار می دهم. اگر این گزینه را فعال کنید، نرم افزار تغییرات نوشته شما را به طور خودکار برای شما ذخیره می کند.

 

3+